तुम्ही सकाळी ८ वाजता ऑफिसमधून निघता, ९ वाजताच्या कामासाठी उत्तरेकडे ३५ मिनिटे गाडी चालवता, मग ११ वाजताच्या कामासाठी दक्षिणेकडे ५० मिनिटे गाडी चालवता कारण तो ग्राहक फक्त सकाळचीच वेळ देऊ शकत होता, आणि मग तीन आठवड्यांपूर्वी बुक केलेल्या कॉलसाठी दुपारी २ वाजता पुन्हा उत्तरेकडे परत येता. ४ वाजेपर्यंत तुम्ही १४० मैलांचा प्रवास केलेला असतो आणि तीन संभाषणे केलेली असतात. दिवस पूर्णपणे भरलेला असतो आणि कॅलेंडरही बऱ्यापैकी भरलेले दिसते, आणि त्या आठ तासांपैकी अंदाजे चार तास तुम्ही गाडीतच घालवलेले असतात. हीच पद्धत पाच जणांच्या टीममध्ये लागू केल्यास, एका छोट्या कंपनीला नकाशावर लोकांना इकडून तिकडे नेण्यासाठी दोन पूर्ण पगार द्यावे लागतात.
वाया गेलेल्या आठवड्याचे स्वरूप
व्यर्थ प्रवासाचे एक विशिष्ट स्वरूप असते. मार्ग स्वतःलाच छेदतो आणि एकाच उपनगरातील भेटी आठवड्याच्या वेगवेगळ्या दिवशी येतात. एखादा प्रतिनिधी पाच महिन्यांपासून भेट न दिलेल्या खात्याच्या दोन मैलांच्या आतून जातो, पण त्याच्या ते लक्षात येत नाही, कारण खात्यांची यादी वर्णक्रमानुसार असते आणि दिवसाच्या नियोजनात रस्त्यावरील स्थानानुसार काहीही आयोजित केलेले नसते.
यात शिस्तीची काहीच समस्या नाही. हे ग्राहक नेमके कुठे आहेत याची कल्पना नसताना, ग्राहकांनी दिलेल्या क्रमानुसार एकेक करून भेटी निश्चित केल्यामुळे घडते. हा नकाशाच एक महत्त्वाचा घटक गहाळ आहे.
आच्छादित व्याप्ती आणि छेदणारे मार्ग
सर्वात वाईट प्रकार तेव्हा घडतो, जेव्हा दोन प्रतिनिधी एकाच कार्यक्षेत्रात काम करतात. लहान कंपन्यांमध्ये हे सामान्य आहे, कारण त्यांची कार्यक्षेत्रे अनेकदा व्यावसायिक संबंधांमधून तयार झालेली असतात, व्यावसायिक रेषांमधून नव्हे. एका प्रतिनिधीचा पूर्वेकडील जिल्ह्यात एक ग्राहक असतो, कारण तो त्या मालकासोबत एकाच शाळेत शिकलेला असतो. दुसऱ्या प्रतिनिधीकडे त्याच औद्योगिक वसाहतीत तीन ग्राहक असतात. प्रतिस्पर्धी प्रतिनिधी एकाच भेटीत पूर्ण करत असलेल्या ग्राहकांना सेवा देण्यासाठी, हे दोघेही वेगवेगळ्या दिवशी तेच ३० मैलांचे अंतर गाडीने पार करतात.
कोणाचाही मार्ग अनुकूलित करण्यापूर्वी, प्रथम सीमा निश्चित केल्याने दुहेरी प्रवास टळतो. यामुळे एका अशा प्रश्नाचेही निराकरण होते, जो लहान व्यवसायात नकळतपणे वेळ वाया घालवतो; तो प्रश्न म्हणजे, जेव्हा एखादा ग्राहक दोन व्यक्तींच्या मध्ये बसलेला असतो, तेव्हा फोन कोण करणार. प्रत्येक अस्पष्ट खात्यासाठी एक फोन कॉल, एक अंतर्गत ईमेल आणि कधीकधी दोन भेटी दिल्या जातात.
एका लहान कंपनीत, कामांमधील दुरावा दूर करणे हे सहसा एका दुपारचे काम असते. खात्यांची यादी काढा, गेल्या वर्षभरात प्रत्येक नावावर कोणी संपर्क साधला आहे ते नोंदवा, आणि प्रत्येक वादग्रस्त खाते रस्त्याने सर्वात जवळच्या व्यक्तीला द्या. संबंधांच्या आधारावर काही मोजकी खाती ठेवण्यासारखी असतील, आणि त्यांना तात्काळ अपवाद म्हणून घोषित केल्याने नंतर कोणीही त्यांना उदाहरण म्हणून मानणार नाही.
मार्गाच्या कामापूर्वी सीमांकन कार्य
एकदा प्रत्येक खाते एका व्यक्तीच्या मालकीचे झाले की, दैनंदिन मार्गाचे योग्य नियोजन करता येते. एका प्रतिनिधीसाठी, जो एका जिल्ह्याचे काम पाहतो, कागदी नकाशावरील खुणा पुरेशा ठरतात. एकाच प्रदेशात काम करणाऱ्या दोन किंवा अधिक प्रतिनिधींना खात्याची ठिकाणे आणि मालकी एकाच स्क्रीनवर दिसणे आवश्यक असते, आणि हेच काम करण्यासाठी सेल्स टेरिटरी मॅनेजमेंट सॉफ्टवेअर अस्तित्वात आहे. अशावेळी, पिन कोडनुसार वर्गीकृत केलेली स्प्रेडशीट काही काळासाठी मधला मार्ग काढते.
बुकिंगच्या सवयी हा नकाशा दुरुस्तीचा भाग नाही. जो प्रतिनिधी ग्राहकाने देऊ केलेली प्रत्येक अपॉइंटमेंट स्वीकारतो, त्याचे नियोजन कितीही चांगले असले तरी त्याचा आठवडा विस्कळीत होईल.
एका दिवसात भेटींची क्रमवारी
भेटींचा क्रम लावल्यानेच बहुतांश वेळ वाचवता येतो. एका दिवशी सहा मैलांच्या परिघात चार भेटी आणि दुसऱ्या दिवशी दुसऱ्या परिघात चार भेटी निश्चित केल्यास, जवळपास निम्म्या प्रवासाने त्याच आठ भेटी होतात. या भेटींचा क्रम सर्वात दूरच्या ठिकाणापासून घराकडे परत येताना लावल्याने, सर्वात लांबचा प्रवास दिवसाच्या सुरुवातीला होतो, जेव्हा वाहतूक कमी असते आणि लक्ष ताजे असते.
गणितज्ञांनी ' ट्रॅव्हलिंग सेल्समन प्रॉब्लेम' या नावाने शतकापासून यामागील मूळ कोड्याचा अभ्यास केला आहे , आणि अनेक थांब्यांच्या संचासाठी अचूक उत्तर काढणे खरोखरच कठीण आहे. एका क्षेत्रीय प्रतिनिधीला अचूक उत्तराची गरज नसते. अंदाजाने आठ थांबे विचारपूर्वक ठरवल्यास उपलब्ध असलेल्या बचतीचा मोठा भाग साधला जातो, आणि विचारपूर्वक ठरवलेला क्रम व अंदाधुंद क्रम यांमधील फरक अनेकदा दिवसाला ६० मैलांचा असतो.
बुकिंगच्या वेळांमुळे भेटींचा क्रम लावणे शक्य होते. जो प्रतिनिधी ग्राहकाला सांगतो की तो मंगळवार आणि गुरुवार सकाळी त्या परिसरात उपलब्ध आहे, त्याला बहुतेक वेळा मंगळवार किंवा गुरुवारचीच अपॉइंटमेंट मिळते. व्यवस्थापकांच्या अपेक्षेपेक्षा ग्राहक याला अधिक सहजपणे होकार देतात, कारण पुढील तीन आठवड्यांतील कोणत्याही वेळेचा पर्यायी प्रस्ताव त्यांच्यासाठी अधिक उपयुक्त नसतो.
गाडी चालवताना होणारा छुपा खर्च
इंधन हा दिसणारा आणि सर्वात कमी खर्च आहे. २०२५ मध्ये राष्ट्रीय गॅसचे दर प्रति गॅलन अंदाजे $२.७९ ते $४.५६ च्या दरम्यान राहिले, ज्यामुळे कोणाचाही मार्ग न बदलता क्षेत्रीय पथकाच्या मासिक इंधन बिलात शेकडो डॉलर्सचा बदल होतो.
ड्रायव्हिंगच्या तंत्रामुळे आकड्यात थोडा बदल होतो. हळूवारपणे वेग वाढवल्याने आणि कमी वेळ इंजिन चालू ठेवल्याने कमी इंधन लागते , आणि ही बचत काही टक्केच असते. प्रत्यक्ष गाडी चालवलेले अंतर कमी करणे, हा एकमेव बदल आहे ज्यामुळे मोठा आकडा मिळतो.
वाहनांची घसारा आणि देखभाल यांचा थेट संबंध मायलेजशी असतो, त्यामुळे वर्षाला १२,००० मैलांच्या तुलनेत २२,००० मैलांचा ताफा चालवण्याच्या खर्चात मोठा फरक पडतो. जे प्रतिनिधी दिवसातून सहा तास गाडी चालवतात, त्यांच्यावर दीर्घकाळ बसून राहण्याचा आरोग्यावरील ताण येतो , जो नंतर गैरहजेरी आणि कर्मचारी बदलाच्या रूपात दिसून येतो. आणि या सर्वांमध्ये संधी खर्च हा सर्वात मोठा घटक आहे, कारण जो प्रतिनिधी वर्षाला २०० तास गाडी चालवण्याचे तास परत मिळवतो, तो ते तास ग्राहकांशी होणाऱ्या संभाषणांमध्ये वापरून ऑर्डर्स मिळवू शकतो.
विमा आणि अपघाताच्या जोखमीचाही उल्लेख करणे आवश्यक आहे. जास्त अंतर म्हणजे जास्त धोका, आणि आपल्या चुकीमुळे झालेला एकच अपघात एका लहान कंपनीचा तीन वर्षांपर्यंतचा प्रीमियम बदलू शकतो.
झोन दिवस आणि ग्राहकांच्या अपेक्षा
एकदा सीमा निश्चित झाल्यावर, विभागांना दिवस नेमून देण्याची पद्धत चांगली काम करते. प्रत्येक विभागाला त्याचा स्वतःचा आठवड्याचा दिवस मिळतो, त्यातील ग्राहकांना तो कोणता दिवस आहे हे कळते, आणि या ठरलेल्या पद्धतीमुळे कॅलेंडरमधील ८०% वेळ व्यापला जातो, तसेच आपत्कालीन परिस्थितीही हाताळली जाते.
या पद्धतीमध्ये एक हेतुपुरस्सर रिकामी जागा ठेवणे आवश्यक आहे. गुरुवारची दुपार रिकामी ठेवल्याने, डिलिव्हरीची समस्या, अचानक आलेली कोटेशनची विनंती आणि अगदी कमी वेळेत भेटू शकणारा ग्राहक, यांसारख्या गोष्टींसाठी आठवड्यात एक वेळ राखून ठेवता येते, आणि त्यामुळे या घटना इतर तीन दिवसांवर परिणाम करत नाहीत. प्रत्येक वेळ भरून टाकणाऱ्या टीम्सना सतत वेळापत्रक बदलावे लागते, ज्यामुळे रिकाम्या दुपारपेक्षा जास्त ड्रायव्हिंगचा खर्च येतो.
ग्राहकांना होणारा फायदा खरा आहे आणि हा बदल सादर करताना तो स्पष्टपणे सांगण्यासारखा आहे. एका निश्चित दिवशी परिसरात उपलब्ध असलेल्या पुरवठादाराच्या सोयीनुसार वेळापत्रक ठरवणे सोपे जाते, आणि ग्राहक त्या भेटीला अचानक दिलेली मेहरबानी मानणे थांबवतात. जे प्रतिनिधी याला विरोध करतात, त्यांना सहसा आपण लवचिक नाही असे दिसण्याची भीती वाटते. प्रत्यक्षात, ग्राहकांना एक निश्चित दिवस महत्त्वाचा वाटतो, आणि त्यांनी कधीही न वापरलेली अमर्याद उपलब्धता सोडून देण्यासाठी त्यांना काहीही खर्च येत नाही.
कामाचे समर्थन करणारी संख्या
हे त्रासाचे आहे की नाही हे ठरवण्यापूर्वी हिशोब करून बघा. ताशी ४५ मैल वेगाने दिवसाला १४० मैल गाडी चालवणारा प्रतिनिधी सुमारे ३ तास गाडी चालवण्यात घालवतो. कामाची विभागणी आणि क्रमवारी लावून हा वेळ एक तृतीयांशने कमी केल्यास, प्रतिनिधीचा दिवसाला एक तास वाचतो, म्हणजेच आठवड्याला ५ तास, आणि वर्षाला अंदाजे २३० तास. प्रत्येक ग्राहक भेटीसाठी एक तास आणि त्यानंतरचा अहवाल धरल्यास, तेवढ्याच कर्मचाऱ्यांमधून आणि तेवढ्याच पगारातून २३० अतिरिक्त संभाषणे होतात. पाच जणांच्या टीमसाठी, एकही अतिरिक्त ऑर्डर मोजण्याआधीच, केवळ वाचलेल्या मायलेजची रक्कमच पाच-अंकी असते.
