ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແລ້ວສາມາດເບິ່ງໄດ້ວ່າສຳເລັດດົນນານກ່ອນທີ່ວິສະວະກຳອ້ອມຂ້າງມັນຈະສຳເລັດ. ຕົ້ນແບບມີຄວາມໝັ້ນຄົງ, ຂໍ້ມູນໄປຮອດຄລາວດ໌, ແອັບສະແດງຄ່າທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະຊຸດອຸປະກອນທຳອິດຢູ່ໃນມືຂອງຜູ້ໃຊ້ແລ້ວ. ໃນຈຸດນັ້ນ, ພື້ນຫຼັງອາດຈະຍັງງ່າຍດາຍພໍທີ່ທີມງານຮູ້ຈັກເກືອບທຸກອຸປະກອນແຍກຕ່າງຫາກ. ການຈັດສັນສາມາດຈັດການໄດ້ດ້ວຍສະຄຣິບ, ການປ່ຽນແປງການຕັ້ງຄ່າສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະຖ້າມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງລົ້ມເຫຼວ, ວິສະວະກອນສາມາດຕິດຕາມບັນຫາໄດ້ໂດຍກົງ.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມັນຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກແຫ່ງຄວາມເປັນຈິງ. ການແກ້ໄຂຮາດແວຄັ້ງທີສອງຈະປາກົດຂຶ້ນ. ລູກຄ້າບາງຄົນຍັງໃຊ້ການແກ້ໄຂຄັ້ງທຳອິດຢູ່. ເວີຊັນເຟີມແວເລີ່ມແຕກຕ່າງກັນ. ຕ້ອງມີການຕັ້ງຄ່າໃໝ່ສຳລັບລູກຄ້າ ຫຼື ຕະຫຼາດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ໃນຂະນະທີ່ອຸປະກອນເກົ່າຍັງຕ້ອງການການອັບເດດ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ.
ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງແຕກຫັກ. ຊອບແວທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງອຸປະກອນໄດ້ຮັບວົງຈອນຊີວິດຂອງມັນເອງ.
ການຫັນປ່ຽນນັ້ນງ່າຍທີ່ຈະພາດໄປ ເພາະວ່າຕົ້ນແບບສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ. ແຕ່ເມື່ອຜະລິດຕະພັນທາງກາຍະພາບຫຼາຍລຸ້ນຕ້ອງມີຢູ່ຮ່ວມກັນໃນພາກສະໜາມ, ພື້ນຫຼັງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຮາດແວອີກຕໍ່ໄປ. ມັນກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະຖາປັດຕະຍະກຳຜະລິດຕະພັນເອງ.
ຕົ້ນແບບທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ຍັງບໍ່ທັນເປັນຜະລິດຕະພັນທີ່ສາມາດຂະຫຍາຍໄດ້ເທື່ອ
ຕົ້ນແບບມີໜ້າທີ່ສຳຄັນຄື: ພິສູດວ່າລະບົບເຮັດວຽກໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ. ອຸປະກອນປະຕິບັດໜ້າທີ່ຫຼັກຂອງມັນ, ເຟີມແວສື່ສານກັບ backend, telemetry ມາຮອດບ່ອນທີ່ມັນຄວນ, ຄຳສັ່ງສົ່ງກັບຄືນ, ແລະ ອິນເຕີເຟດມືຖື ຫຼື ເວັບເປີດເຜີຍໜ້າທີ່ໃຫ້ຜູ້ໃຊ້ເຫັນ.
ສິ່ງທີ່ມັນມັກຈະບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່າລະບົບດຽວກັນນີ້ຈັດການກັບຄວາມຫຼາກຫຼາຍໄດ້ດີປານໃດ.
ອຸປະກອນຊາວອັນທຳອິດອາດຈະໃຊ້ເຟີມແວດຽວກັນ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຮາດແວສະບັບດຽວກັນ, ແລະ ຖືກຕັ້ງຄ່າໂດຍວິສະວະກອນຄົນດຽວກັນ. ໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນ, ການລົງທະບຽນດ້ວຍຕົນເອງ, ການປ່ຽນແປງການຕັ້ງຄ່າໂດຍກົງ, ຫຼື ສະຄຣິບເລີ່ມຕົ້ນຂະໜາດນ້ອຍສາມາດເປັນທາງເລືອກທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໄດ້. ການສ້າງເຄື່ອງມືລະດັບການຜະລິດກ່ອນທີ່ຜະລິດຕະພັນຈະໄດ້ພິສູດຕົວເອງອາດຈະໄວເກີນໄປ.
ຂະໜາດປ່ຽນແປງບັນຫາ. ອຸປະກອນຍັງຄົງອອບລາຍຢູ່, ຖືກປ່ຽນແທນ, ໃຊ້ເຟີມແວທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ຕ້ອງການການຕັ້ງຄ່າຂອງລູກຄ້າທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຝ່າຍຊ່ວຍເຫຼືອຕ້ອງແຍກແຍະໜ່ວຍທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຈັດສັນຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກໜ່ວຍທີ່ຖືກຕັ້ງຄ່າຜິດພາດ ຫຼື ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້.
ໜີ້ສິນຕົ້ນແບບມັກຈະເລີ່ມຕົ້ນແບບນີ້: ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການຕັດສິນໃຈທີ່ບໍ່ດີ, ແຕ່ດ້ວຍການຕັດສິນໃຈຊົ່ວຄາວທີ່ຍັງຄົງຢູ່ຫຼັງຈາກຜະລິດຕະພັນໄດ້ຍ້າຍໄປແລ້ວ. ແລະໜຶ່ງໃນສິ່ງທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ການຫັນປ່ຽນນັ້ນເຂົ້າມາສູ່ມຸມມອງແມ່ນຮາດແວເອງ. ການແກ້ໄຂໃໝ່ບໍ່ພຽງແຕ່ທົດແທນອັນເກົ່າເທົ່ານັ້ນ; ມັນຕ້ອງຢູ່ຮ່ວມກັນກັບມັນ.
ທຸກໆການແກ້ໄຂຮາດແວສ້າງບັນຫາວົງຈອນຊີວິດຂອງຊອບແວ
ການແກ້ໄຂຮາດແວໃໝ່ບໍ່ຄ່ອຍຈະມາແທນທີ່ອັນເກົ່າໄດ້ຢ່າງສະອາດ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ທັງສອງລຸ້ນຍັງຄົງຢູ່ໃນພາກສະໜາມ, ບາງຄັ້ງເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ການເພີ່ມຊຸດການປ່ຽນແປງ, ສາຂາເຟີມແວສອງສາມອັນ, ແລະການຕັ້ງຄ່າສະເພາະຂອງລູກຄ້າ, ແລະກຸ່ມຜະລິດຕະພັນກໍ່ຈະກາຍເປັນຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງໄວວາກ່ວາທີ່ຮຸ່ນຜະລິດຕະພັນຕົ້ນສະບັບແນະນຳ.
ຊັ້ນຊອບແວບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕໍ່ທຸກໆໜ່ວຍຄືກັບ "ອຸປະກອນ" ທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າໜ່ວຍສະເພາະນັ້ນສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້.
ກະດານທີ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງອາດຈະໃຊ້ເຊັນເຊີ, ໂມດູນການສື່ສານ ຫຼື ຕົວຄວບຄຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຄຳສັ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບລຸ້ນລ່າສຸດອາດຈະບໍ່ຮອງຮັບໂດຍລຸ້ນກ່ອນໜ້ານີ້. ຄ່າການປັບທຽບສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້. ຂໍ້ຈຳກັດການຕັ້ງຄ່າສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້. ຊຸດເຟີມແວທີ່ເໝາະສົມສຳລັບລຸ້ນໜຶ່ງອາດຈະບໍ່ປອດໄພສຳລັບລຸ້ນອື່ນ.
ວິສະວະກອນຜະລິດຕະພັນທາງກາຍະພາບເຮັດວຽກແບບນີ້ແລ້ວ. ສອງອົງປະກອບທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນເກືອບຈະບໍ່ສາມາດແລກປ່ຽນກັນໄດ້ ຖ້າການແກ້ໄຂ, ຄວາມທົນທານ ຫຼື ລາຍລະອຽດຂອງມັນແຕກຕ່າງກັນ. ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນສ້າງບັນຫາດຽວກັນໃນດ້ານຊອບແວ: ແພລດຟອມຕ້ອງການວິທີທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືເພື່ອເຂົ້າໃຈວ່າມັນກຳລັງເວົ້າເຖິງລຸ້ນໃດຂອງຜະລິດຕະພັນທາງກາຍະພາບ ແລະ ກົດລະບຽບໃດທີ່ນຳໃຊ້ກັບມັນ.
ພິຈາລະນາຜະລິດຕະພັນທີ່ມີການແກ້ໄຂຄັ້ງທຳອິດໃຊ້ຂັ້ນຕອນການວັດແທກອັນດຽວ ໃນຂະນະທີ່ການແກ້ໄຂຄັ້ງທີສອງແນະນຳເຊັນເຊີໃໝ່ ແລະ ຊຸດພາລາມິເຕີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສຳລັບລູກຄ້າ, ທັງສອງໜ່ວຍອາດຈະຍັງເປັນຜະລິດຕະພັນດຽວກັນ. ສຳລັບແພລດຟອມ, ພວກມັນບໍ່ສາມາດເປັນແບບດຽວກັນໄດ້.
ຖ້າຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກສະແດງຢ່າງຊັດເຈນ, ພວກມັນມັກຈະຮົ່ວໄຫຼເຂົ້າໄປໃນເຫດຜົນຂອງແອັບພລິເຄຊັນເປັນກໍລະນີພິເສດ. ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກໜຶ່ງກວດສອບຊ່ວງໝາຍເລກລຳດັບ. ອີກອັນໜຶ່ງໃຊ້ເວີຊັນເຟີມແວເປັນຕົວແທນສຳລັບການສ້າງຮາດແວ. ອັນທີສາມມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາຫຼັງຈາກຝ່າຍຊ່ວຍເຫຼືອຄົ້ນພົບວ່າຊຸດເກົ່າມີພຶດຕິກຳແຕກຕ່າງກັນໃນພາກສະໜາມ. ບໍ່ມີການແກ້ໄຂໃດໆເຫຼົ່ານີ້ເບິ່ງຄືວ່າເປັນອັນຕະລາຍໂດຍສະເພາະໃນຕົວມັນເອງ, ແຕ່ເມື່ອລວມກັນແລ້ວພວກມັນເຮັດໃຫ້ການປ່ຽນແປງໃນອະນາຄົດທຸກຢ່າງຍາກທີ່ຈະພິຈາລະນາ.
ຮາດແວເກົ່າບໍ່ຄ່ອຍຈະຫາຍໄປຕາມກຳນົດເວລາ. ທີມງານຜະລິດຕະພັນມັກຈະສຸມໃສ່ການແກ້ໄຂໃໝ່ລ່າສຸດ, ໃນຂະນະທີ່ລູກຄ້າມັກຈະເກັບຮັກສາເວີຊັນກ່ອນໜ້ານີ້ໄວ້ດົນກວ່າທີ່ຄາດໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ, ແພລດຟອມຈຶ່ງຕ້ອງຮອງຮັບຫຼາຍລຸ້ນໃນເວລາດຽວກັນ ແທນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າພື້ນຖານທີ່ຕິດຕັ້ງໄວ້ຈະມາລວມເຂົ້າກັນໃນສະຖານະປັດຈຸບັນດຽວ.
ເມື່ອເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ, ວິວັດທະນາການຂອງຮາດແວ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງວົງຈອນຊີວິດຂອງຊອບແວກໍ່ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້. ແພລດຟອມຕ້ອງຮູ້ວ່າອຸປະກອນຢູ່ໃສ ແລະ ມັນອອນລາຍຢູ່ຫຼືບໍ່, ແຕ່ມັນແມ່ນຫຍັງ, ມັນສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ຫຍັງ, ມັນຄວນຈະຖືກຕັ້ງຄ່າແນວໃດ, ແລະ ການປ່ຽນແປງໃດທີ່ປອດໄພທີ່ຈະນຳໃຊ້.
ແລະກ່ອນທີ່ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນຈະສາມາດຕອບໄດ້ຢ່າງໜ້າເຊື່ອຖື, ແຕ່ລະອຸປະກອນຕ້ອງເຂົ້າສູ່ລະບົບໃນລັກສະນະທີ່ສອດຄ່ອງກັນ.
ການຈັດສັນແມ່ນບ່ອນທີ່ວິສະວະກຳດ້ວຍຕົນເອງຢຸດການຂະຫຍາຍ
ການຈັດສັນເບິ່ງຄືວ່າງ່າຍດາຍເມື່ອກອງອຸປະກອນມີຂະໜາດນ້ອຍ: ສ້າງບັນທຶກອຸປະກອນ, ໃສ່ໝາຍເລກລຳດັບ, ສ້າງຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວ, ມອບໝາຍໜ່ວຍໃຫ້ລູກຄ້າ, ນຳໃຊ້ການຕັ້ງຄ່າ, ແລະ ດຳເນີນການຕໍ່ໄປ. ສຳລັບອຸປະກອນສອງສາມສິບເຄື່ອງ, ການຈັດການບາງຢ່າງດ້ວຍຕົນເອງອາດຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ຖືກຕ້ອງ.
ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຂອບເຂດການຜະລິດ, ການຈັດສັນແມ່ນຢູ່ທີ່ຈຸດຕັດກັນຂອງເອກະລັກຂອງອຸປະກອນ, ຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວ, ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ການຕັ້ງຄ່າ ແລະ ສະຖານະວົງຈອນຊີວິດ. ຄວາມຜິດພາດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນໃຊ້ງານສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີການດຳເນີນງານ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນຂອງໜ່ວຍງານດົນນານຫຼັງຈາກທີ່ມັນອອກຈາກໂຮງງານ.
ຕາຕະລາງອາດຈະບໍ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ຕິດຕັ້ງແລ້ວ. ອຸປະກອນທົດແທນຕ້ອງການການເຊື່ອມໂຍງລູກຄ້າທີ່ຖືກຕ້ອງໂດຍບໍ່ຕ້ອງສືບທອດຕົວຕົນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ການຕັ້ງຄ່າໂຮງງານຄືນໃໝ່ສ້າງເສັ້ນທາງອື່ນຜ່ານຂະບວນການ. ຜູ້ຕິດຕັ້ງສາມາດມອບໝາຍໜ່ວຍໃຫ້ກັບບັນຊີທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ປ່ອຍໃຫ້ຝ່າຍຊ່ວຍເຫຼືອກຳນົດວ່າມັນອອບລາຍຢູ່, ມີການຈັດສັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຫຼືພຽງແຕ່ມີການຕັ້ງຄ່າທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ.
ເມື່ອການຕອບຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນັກພັດທະນາກວດກາຖານຂໍ້ມູນ ຫຼື ແລ່ນສະຄຣິບພາຍໃນເປັນປະຈຳ, ຂະບວນການດັ່ງກ່າວໄດ້ຢຸດການຂະຫຍາຍຜະລິດຕະພັນແລ້ວ.
ການຊໍ້າຊ້ອນແມ່ນສັນຍານເຕືອນອີກອັນໜຶ່ງ. ແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນລຸ້ນຕ່າງໆເລີ່ມໄດ້ຮັບສະຄຣິບເລີ່ມຕົ້ນ, ເຄື່ອງມືການຕັ້ງຄ່າ, ຫຼື ຂະບວນການເຮັດວຽກຂອງຕົວຕິດຕັ້ງຂອງຕົນເອງ. ຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານັ້ນອາດເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍ, ແຕ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບພື້ນຖານແມ່ນຄືກັນ. ການຈັດສັນໄດ້ກາຍເປັນໂຄງສ້າງພື້ນຖານແພລດຟອມທີ່ສາມາດນຳໃຊ້ຄືນໄດ້ແທນທີ່ຈະເປັນໜ້າວຽກຕິດຕັ້ງທີ່ຕິດກັບອຸປະກອນສະເພາະ.
ແລະມັນບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນຄວາມສາມາດດຽວທີ່ຕ້ອງໃຊ້ຄືນໄດ້.
ຊັ້ນແພລດຟອມຄວນຈະກາຍເປັນໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ສາມາດນຳມາໃຊ້ຄືນໄດ້
ເມື່ອຜະລິດຕະພັນ ຫຼື ການແກ້ໄຂຮາດແວຫຼາຍຢ່າງມີຄວາມຕ້ອງການພື້ນຖານຄືກັນ, ຄວາມສາມາດຂອງຊອບແວບາງຢ່າງຈະຢຸດເປັນສະເພາະຜະລິດຕະພັນ. ການລະບຸຕົວຕົນຂອງອຸປະກອນ, ການຈັດສັນ, ການເຊື່ອມຕໍ່, ການວັດແທກ ແລະ ສົ່ງຂໍ້ມູນທາງໄກ, ການຈັດສົ່ງເຟີມແວ, ສະຖານະວົງຈອນຊີວິດ, ການເບິ່ງເຫັນກອງອຸປະກອນ, ແລະ ການວິນິດໄສແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ດີ. ການສ້າງພວກມັນຄືນໃໝ່ສຳລັບແຕ່ລະລຸ້ນໃໝ່ຈະສ້າງລະຫັດຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ເສັ້ນທາງການດຳເນີນງານຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອຮັກສາໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ຜະລິດຕະພັນມີຄວາມໂດດເດັ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ.
ທີມງານບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈສ້າງສຳເນົານີ້. ຄວາມແຕກຕ່າງເລັກນ້ອຍຈະສະສົມຢູ່ອ້ອມຮອບແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນຈົນກວ່າທີມງານຈະຮັກສາການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຫຼາຍຢ່າງຂອງສິ່ງທີ່ກາຍເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານວິສະວະກຳດຽວກັນ.
ຂອບເຂດທີ່ສະອາດກວ່າແມ່ນການແຍກຊັ້ນຜະລິດຕະພັນອອກຈາກຊັ້ນແພລດຟອມ. ຊັ້ນຜະລິດຕະພັນປະກອບດ້ວຍພຶດຕິກຳ, ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກ, ອິນເຕີເຟດ, ການເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ເຫດຜົນຂອງໂດເມນທີ່ເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນສະເພາະມີຄຸນຄ່າ. ຊັ້ນແພລດຟອມຈັດການກັບກົນໄກທີ່ຄວນຈະຄົງທີ່ເຖິງແມ່ນວ່າຮາດແວຈະມີການປ່ຽນແປງກໍຕາມ.
ໃນຂະນະທີ່ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກ້າວໄປໄກກວ່າການປ່ອຍລຸ້ນທຳອິດຂອງພວກມັນ, ການສະໜອງອຸປະກອນ, ການຄຸ້ມຄອງວົງຈອນຊີວິດອຸປະກອນ, ການຄຸ້ມຄອງກອງລົດ ແລະ ເຄື່ອງມືສະໜັບສະໜູນກາຍເປັນໂຄງສ້າງພື້ນຖານຮ່ວມກັນແທນທີ່ຈະເປັນລາຍລະອຽດໂຄງການຄັ້ງດຽວ. IoT PaaS ສຳລັບວິສາຫະກິດ ສາມາດສະໜອງຊັ້ນແພລດຟອມທີ່ສາມາດນຳໃຊ້ຄືນໄດ້ໃນຫຼາຍຜະລິດຕະພັນ ຫຼື ຫຼາຍຜະລິດຕະພັນທີ່ມີການປ່ຽນແປງ, ການຈັດການອຸປະກອນມາດຕະຖານ ແລະ ການຈັດການຂໍ້ມູນຜ່ານບລັອກການກໍ່ສ້າງທີ່ສາມາດນຳໃຊ້ຄືນໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ທີມງານວິສະວະກຳຮັກສາຄວາມພະຍາຍາມແບບກຳນົດເອງຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ສຸມໃສ່ຮາດແວ, ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກ ແລະ ປະສົບການຂອງຜູ້ໃຊ້.
ພື້ນຖານຮ່ວມກັນຍັງຕ້ອງປ່ອຍໃຫ້ມີພື້ນທີ່ສຳລັບຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຜະລິດຕະພັນທີ່ແທ້ຈິງ. ອຸປະກອນໃໝ່ອາດຈະຕ້ອງການຮູບແບບຂໍ້ມູນ, ຂັ້ນຕອນການຕັ້ງຄ່າ, ການເຊື່ອມໂຍງ, ຫຼືເຫດຜົນການຄວບຄຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານັ້ນຄວນຈະງ່າຍຕໍ່ການແນະນຳ. ເປົ້າໝາຍແມ່ນພຽງແຕ່ຫຼີກລ່ຽງການສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງທຸກຢ່າງທີ່ລາກໄປຕາມການລົງທະບຽນອຸປະກອນອື່ນ, ທໍ່ສົ່ງຂໍ້ມູນທາງໄກ, ກົນໄກການຈັດສັນ, ຫຼືຊຸດເຄື່ອງມືການຄຸ້ມຄອງກອງລົດ.
ແພລດຟອມອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າເປັນສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນຂະນະທີ່ທີມງານກຳລັງສ້າງຜະລິດຕະພັນທຳອິດ ແລະ ຄືກັບຊັບສິນໃນຄັ້ງທີສອງ ຫຼື ສາມ. ເມື່ອກົນໄກການດຳເນີນງານທົ່ວໄປຖືກນຳໃຊ້ແລ້ວ, ແພລດຟອມໃໝ່ສາມາດສືບທອດພື້ນຖານການເຮັດວຽກໄດ້ແທນທີ່ຈະມາພ້ອມກັບ backend ອື່ນທີ່ທີມງານຈະຕ້ອງຮັກສາໄວ້ຕະຫຼອດອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງຜະລິດຕະພັນນັ້ນ.
ຮັກສາວິສະວະກຳແບບກຳນົດເອງບ່ອນທີ່ຜະລິດຕະພັນແຕກຕ່າງກັນແທ້ໆ
ແພລດຟອມທີ່ໃຊ້ຄືນໄດ້ບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ມີລັກສະນະທົ່ວໄປຫຼາຍຂຶ້ນ. ໜ້າທີ່ຂອງມັນແມ່ນເພື່ອກຳຈັດວິສະວະກຳທີ່ຊ້ຳກັນອອກຈາກສ່ວນຕ່າງໆທີ່ບໍ່ສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງ.
ຄວາມພະຍາຍາມແບບກຳນົດເອງຍັງຄົງເປັນຂອງພຶດຕິກຳຂອງອຸປະກອນ, ເຫດຜົນສະເພາະໂດເມນ, ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກ, ປະສົບການຂອງຜູ້ໃຊ້, ການເຊື່ອມໂຍງພິເສດ, ແລະວິທີທີ່ຜະລິດຕະພັນສະເພາະໃດໜຶ່ງພົວພັນກັບໂລກທາງກາຍະພາບ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຂົງເຂດທີ່ທາງເລືອກດ້ານວິສະວະກຳສາມາດເຮັດໃຫ້ຜະລິດຕະພັນໜຶ່ງດີກ່ວາຜະລິດຕະພັນອື່ນຢ່າງມີຄວາມໝາຍ.
ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍສົມຄວນໄດ້ຮັບການປະຕິບັດແບບດຽວກັນນີ້ແມ່ນລະບົບປະປາທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ. ລຸ້ນພື້ນຖານ ແລະ ລຸ້ນອຸດສາຫະກຳຂອງເຄື່ອງຈັກດຽວກັນອາດຈະຕ້ອງການເຊັນເຊີ, ການຄວບຄຸມ ແລະ ອິນເຕີເຟດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ພວກມັນບໍ່ຄວນຕ້ອງການວິທີການແຍກຕ່າງຫາກໃນການລະບຸອຸປະກອນ, ຕິດຕາມລຸ້ນເຟີມແວ ຫຼື ຈັດການກອງລົດ.
ຂ້ອຍຢາກເຫັນວິສະວະກອນໃຊ້ເວລານັ້ນປັບປຸງວິທີການປະຕິບັດຂອງຜະລິດຕະພັນໃນພາກສະໜາມຫຼາຍກວ່າການສ້າງກົນໄກຄືນໃໝ່ທີ່ທີມງານມີຢູ່ແລ້ວສຳລັບຜະລິດຕະພັນອື່ນ. ພື້ນຖານຮ່ວມກັນບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຜ່ອນຂອບເຂດສຳລັບວິສະວະກຳທີ່ກຳນົດເອງ; ມັນປົກປ້ອງຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນຈາກການຖືກໃຊ້ໄປໂດຍພື້ນຖານໂຄງລ່າງ.
ການທົດສອບທີ່ແທ້ຈິງຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອທີມງານເລີ່ມຕົ້ນຜະລິດຕະພັນອັນດັບສອງ.
ແພລດຟອມທີ່ດີເຮັດໃຫ້ຜະລິດຕະພັນຕໍ່ໄປງ່າຍກວ່າຜະລິດຕະພັນທຳອິດ
ຖ້າຜະລິດຕະພັນອັນດັບສອງຕ້ອງການວຽກງານແພລດຟອມເກືອບຄືກັນກັບຜະລິດຕະພັນອັນດັບໜຶ່ງ, ແລ້ວຈະມີໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ຄືນມາໃຊ້ໃໝ່.
ຮຸ່ນໃໝ່ຄວນຈະສາມາດສືບທອດສ່ວນຕ່າງໆຂອງຮູບແບບການດຳເນີນງານທີ່ບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງ: ຂັ້ນຕອນການຈັດສັນ, ຕົວຕົນ, ກົນໄກວົງຈອນຊີວິດ, ເຄື່ອງມືກອງລົດ, ຂະບວນການເຟີມແວ, ການເບິ່ງເຫັນການສະໜັບສະໜູນ, ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງທົ່ວໄປ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຄວາມພະຍາຍາມດ້ານວິສະວະກຳຈະເຂົ້າໄປໃນຄວາມແຕກຕ່າງ - ບາງທີອາດເປັນຊຸດເຊັນເຊີໃໝ່, ຂັ້ນຕອນການຄວບຄຸມອື່ນ, ຫຼື ການເຊື່ອມໂຍງສະເພາະລູກຄ້າ - ແທນທີ່ຈະສ້າງພື້ນຖານຄືນໃໝ່.
ການຜະລິດຮາດແວໃໝ່ເຮັດໃຫ້ແນວຄວາມຄິດດຽວກັນຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນຫຼາຍຂຶ້ນ. ຄວາມສາມາດຂອງມັນອາດຈະມີການປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຂະນະທີ່ໜ່ວຍງານເກົ່າຍັງຄົງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນພາກສະໜາມ. ແພລດຟອມທີ່ເຕີບໃຫຍ່ເຕັມທີ່ສາມາດຮອງຮັບທັງສອງຢ່າງໂດຍບໍ່ບັງຄັບໃຫ້ທີມງານຮັກສາສອງແພລດຟອມແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບສິ່ງທີ່ລູກຄ້າຍັງຮັບຮູ້ວ່າເປັນຜະລິດຕະພັນຄອບຄົວດຽວ.
ບໍ່ມີອັນໃດໃນນີ້ທີ່ຕ້ອງການ backend ທີ່ເປັນກ້ອນດຽວ. ຜະລິດຕະພັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນອາດຈະຍັງຕ້ອງການຂອບເຂດສະຖາປັດຕະຍະກຳທີ່ຊັດເຈນ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນການຫຼີກລ່ຽງການປະຕິບັດຄັ້ງທີສອງຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານວິສະວະກຳດຽວກັນໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ດີ.
ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ແພລດຟອມກາຍເປັນຊັບສິນແທນທີ່ຈະເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສະສົມໄວ້. ການສະໜັບສະໜູນມີເຄື່ອງມືຂະໜານໜ້ອຍລົງທີ່ຕ້ອງເຂົ້າໃຈ, ການປ່ອຍອອກມາປະຕິບັດຕາມເສັ້ນທາງທີ່ສອດຄ່ອງກັນຫຼາຍກວ່າ, ແລະການເພີ່ມຜະລິດຕະພັນອື່ນກາຍເປັນສ່ວນຂະຫຍາຍທີ່ຄວບຄຸມແທນທີ່ຈະເປັນ backend ອື່ນທີ່ບໍລິສັດໄດ້ຮັບມໍລະດົກໄປຢ່າງບໍ່ມີກຳນົດ.
ປະຕິບັດຕໍ່ແພລດຟອມເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະຖາປັດຕະຍະກຳຜະລິດຕະພັນ
ຜະລິດຕະພັນທາງກາຍະພາບໄດ້ຖືກອອກແບບໂດຍຄຳນຶງເຖິງການປັບປຸງ, ຄວາມສາມາດໃນການໃຫ້ບໍລິການ, ຄວາມສາມາດໃນການຜະລິດ, ແລະ ການປ່ຽນແປງໃນອະນາຄົດ. ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຕ້ອງການລະບຽບວິໄນດຽວກັນໃນດ້ານຊອບແວ.
ແບັກເອັນທຳອິດສາມາດເປັນແບບຊົ່ວຄາວໄດ້. ສະຄຣິບການຈັດສັນ ຫຼື ເຄື່ອງມືສະໜັບສະໜູນແບບທຳອິດກໍ່ສາມາດເປັນແບບນັ້ນໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ບໍ່ມີຫຍັງຜິດປົກກະຕິໂດຍທຳມະຊາດກັບເລື່ອງນັ້ນ. ບັນຫາເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອກົນໄກຊົ່ວຄາວເຫຼົ່ານັ້ນກາຍເປັນສະຖາປັດຕະຍະກຳຖາວອນຢ່າງງຽບໆ ໃນຂະນະທີ່ຜະລິດຕະພັນເອງຍັງສືບຕໍ່ພັດທະນາ.
ຮອດເວລານັ້ນ, ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຮາດແວ, ເຟີມແວ ແລະ ແອັບເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງຂຶ້ນກັບໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ລະບຸແຕ່ລະອຸປະກອນ, ເຂົ້າໃຈຄວາມສາມາດຂອງມັນ, ນຳໃຊ້ການຕັ້ງຄ່າທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຮອງຮັບການອັບເດດ, ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ທີມງານວິນິດໄສບັນຫາຫຼາຍປີຫຼັງຈາກການຂົນສົ່ງ.
ເມື່ອຊັ້ນນັ້ນຖືກປະຕິບັດເປັນສະຖາປັດຕະຍະກຳຜະລິດຕະພັນ, ການແບ່ງສ່ວນຈະກາຍເປັນທີ່ຊັດເຈນຂຶ້ນ: ກົນໄກມາດຕະຖານຍັງສາມາດນຳໃຊ້ຄືນໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ວຽກງານທີ່ກຳນົດເອງເຂົ້າໄປໃນສິ່ງທີ່ແຍກຜະລິດຕະພັນໜຶ່ງ ຫຼື ຄອບຄົວຜະລິດຕະພັນໜຶ່ງອອກຈາກອີກຜະລິດຕະພັນໜຶ່ງ.
ແພລດຟອມທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນແພລດຟອມທີ່ເຮັດໃຫ້ຜະລິດຕະພັນເຊື່ອມຕໍ່ທຳອິດເປັນໄປໄດ້ເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ມັນຍັງເປັນແພລດຟອມທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ທີມງານວິສະວະກຳສາມາດສ້າງແພລດຟອມທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສືບທອດ backend ໃໝ່ທຸກໆຄັ້ງ.
