Ρωτήστε τους περισσότερους ανθρώπους για την καμπίνα χειριστή και θα την περιγράψουν ως περισσευούμενο χώρο, ένα μικρό εσωτερικό χώρο βιδωμένο πάνω σε ένα σοβαρό κομμάτι εξοπλισμού. Η πραγματικότητα είναι αντίθετη. Η καμπίνα είναι πλέον η κύρια διεπαφή του μηχανήματος και επανασχεδιάζεται με την ίδια πειθαρχία που θα έφερνε μια ομάδα προϊόντων σε ένα πιλοτήριο ή μια χειρουργική κονσόλα.
Αυτή η αλλαγή δεν συνέβη επειδή οι χειριστές παραπονέθηκαν αρκετά έντονα. Συνέβη επειδή η παλιά προσέγγιση, που αντιμετώπιζε την καμπίνα ως κοντέινερ, σταμάτησε να κλιμακώνεται μόλις η ορατότητα, οι κραδασμοί και το γνωστικό φορτίο έγιναν μετρήσιμα μειονεκτήματα.
Η μηχανική ανθρώπινων παραγόντων καλύπτει αυτό το κενό και ο τρόπος με τον οποίο αντιπαραβάλλεται με τον παραδοσιακό σχεδιασμό καμπίνας σας δείχνει προς τα πού οδεύει ο κλάδος.
Η Σχεδίαση με Πρώτα τα Μηχανήματα Κατασκεύασε την Καμπίνα που Κληρονομήσαμε
Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, ο ιστός, το αντίβαρο, τα υδραυλικά και το σύστημα μετάδοσης κίνησης σχεδιάζονταν πρώτα. Ο χειριστής έπαιρνε ό,τι απέμενε. Το ύψος του καθίσματος περιορίζονταν από το κουτί της μπαταρίας. Η ορατότητα περιορίζονταν από τα κανάλια του ιστού. Η απόσταση των πεντάλ περιορίζονταν από τη σήραγγα μετάδοσης κίνησης. Ο χειριστής προσαρμόζονταν, επειδή οι χειριστές συνήθως προσαρμόζονται.
Αυτή η προσέγγιση παράγει προβλέψιμα μηχανήματα και απρόβλεπτους ανθρώπους. Προκαλεί επίσης τραυματισμούς που δεν μοιάζουν με τραυματισμούς την πρώτη μέρα. Εμφανίζονται ως δυσκαμψία στον αυχένα, πόνος στη μέση, απώλεια της άκρης της παλέτας και ένα σχεδόν ατύχημα που ο χειριστής δεν αναφέρει ποτέ. Το κόστος καταλήγει αργότερα, στο βιβλίο αποδοχών των εργαζομένων και στη στήλη του κύκλου εργασιών.
Ο σχεδιασμός με γνώμονα τον χειριστή ξεκινά από το σώμα και λειτουργεί προς τα έξω
Η μηχανική των ανθρώπινων παραγόντων ανατρέπει την ακολουθία. Το εύρος εμβέλειας του χειριστή, η ορατότητα, η στάση του σώματος και το γνωστικό εύρος ζώνης καθορίζονται πρώτα και η δομή της μηχανής διαπραγματεύεται με βάση αυτούς τους περιορισμούς. Αυτό είναι ένα πιο δύσκολο μηχανικό πρόβλημα, επειδή ο ιστός πρέπει ακόμα να ανυψωθεί και το αντίβαρο πρέπει ακόμα να αντισταθεί.
Αλλά παράγει μια καμπίνα που ταιριάζει τόσο στον χειριστή του πέμπτου εκατοστημορίου όσο και στον ενενηκοστό πέμπτο, χωρίς κανένας από αυτούς να παλεύει με το κάθισμα. Σε όλους τους κατασκευαστές πρωτότυπου εξοπλισμού (OEM), οι καμπίνες γίνονται μεγαλύτερες, οι είσοδοι φαρδύτερες και τα χειριστήρια επανατοποθετούνται γύρω από τον καθήμενο χειριστή και όχι γύρω από το πλαίσιο. Η εμπορική κάλυψη αυτών των επανασχεδιασμών καμπίνας μοιάζει με μια αργή παραδοχή ότι η προηγούμενη γενιά μηχανημάτων σχεδιάστηκε γύρω από λάθος κέντρο βάρους.
Η δόνηση είναι το σημείο όπου οι δύο προσεγγίσεις αποκλίνουν πιο έντονα
Οι κραδασμοί ολόκληρου του σώματος είναι η πιο ξεκάθαρη μελέτη περίπτωσης, επειδή η παραδοσιακή απάντηση ήταν ο παχύτερος αφρός και η απάντηση στον ανθρώπινο παράγοντα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο αφρός απορροφά μια στενή ζώνη. Τα καθίσματα με αερανάρτηση, οι μεμονωμένες βάσεις καμπίνας και οι ρυθμισμένοι αποσβεστήρες λειτουργούν στις συχνότητες που φτάνουν στη σπονδυλική στήλη του χειριστή σε μια πλήρη βάρδια.
Η περίπτωση της υγείας είναι καλά τεκμηριωμένη. Ένας οδηγός του NIOSH σχετικά με τους κραδασμούς ολόκληρου του σώματος σε κινητό εξοπλισμό καθορίζει τη σύνδεση με τον πόνο στη μέση και τους μηχανικούς και συμπεριφορικούς ελέγχους που κινούν τη βελόνα. Για τους σχεδιαστές καμπίνας, το συμπέρασμα είναι ότι η δόνηση είναι μια προδιαγραφή, όχι μια παρενέργεια. Την μετράτε, την στοχεύετε και την επαληθεύετε μετά την εγκατάσταση του καθίσματος.
Τα χειριστήρια και οι οθόνες δείχνουν την τάση σε μινιατούρα
Η παλιά καμπίνα αντιμετώπιζε τον πίνακα ελέγχου ως μια λίστα εξαρτημάτων. Κάθε λειτουργία είχε έναν διακόπτη και οι διακόπτες πήγαιναν όπου μπορούσε να φτάσει η καλωδίωση. Η καμπίνα με προτεραιότητα τον χειριστή αντιμετωπίζει τον πίνακα ως πρόβλημα αρχιτεκτονικής πληροφοριών.
Τα χειριστήρια που χρησιμοποιούνται συχνά βρίσκονται στην κύρια ζώνη εμβέλειας. Τα χειριστήρια που είναι κρίσιμα για την ασφάλεια αποκτούν μοναδικά σχήματα, ώστε ένα χέρι με γάντι να μπορεί να τα βρει χωρίς να κοιτάξει. Οι οθόνες εμφανίζουν τις δύο ή τρεις μεταβλητές που χρειάζεται ο χειριστής αυτή τη στιγμή, όχι τις είκοσι που μπορεί να αναφέρει η ECU.
- Ομαδοποίηση ανά εργασία. Τα χειριστήρια που χρησιμοποιούνται μαζί τοποθετούνται μαζί, ακόμα κι αν ανήκουν ηλεκτρικά σε διαφορετικά υποσυστήματα.
- Πληροφορίες σε επίπεδα. Οι κύριες οθόνες εμφανίζουν την κατάσταση και τον κίνδυνο. Οι δευτερεύουσες οθόνες περιέχουν διαγνωστικά στοιχεία που ο χειριστής εμφανίζει μόνο κατόπιν αιτήματος.
- Ξεχωριστή ανατροφοδότηση. Οι αναστολείς, οι απτικές ραβδώσεις και οι ηχητικοί τόνοι επιτρέπουν στον χειριστή να επιβεβαιώνει μια εισαγωγή χωρίς να αποσπά το βλέμμα του από το φορτίο.
Η εκπαίδευση είναι το σημείο όπου πρέπει να συναντηθούν ο σχεδιασμός της καμπίνας και οι δεξιότητες του χειριστή
Μια καλύτερη καμπίνα δεν εκπαιδεύει έναν χειριστή. Μειώνει το κόστος των καλών αποφάσεων και αυξάνει το κόστος των κακών, αλλά ο χειριστής πρέπει να γνωρίζει πώς μοιάζει μια καλή απόφαση. Εδώ είναι που ο σχεδιασμός της καμπίνας και η προετοιμασία του χειριστή παύουν να είναι ξεχωριστές συζητήσεις.
Τα προγράμματα που εκδίδουν πιστοποίηση περονοφόρου ανυψωτικού πρέπει να συμβαδίζουν με αυτά που θέτουν οι σύγχρονες καμπίνες μπροστά στον οδηγό, από ειδοποιήσεις εγγύτητας έως προβολές από κάμερες και οθόνες ανίχνευσης φορτίου που δεν υπήρχαν πριν από μια γενιά.
Ισχύει και το αντίστροφο. Οι σχεδιαστές που δεν παρακολουθούν ποτέ έναν εκπαιδευμένο χειριστή να εργάζεται καταλήγουν να κατασκευάζουν χαρακτηριστικά που λύνουν επινοημένα προβλήματα. Οι καλύτερες ομάδες καμπίνας παρακολουθούν εκπαιδευτικές συνεδρίες, παρακολουθούν τα λάθη που κάνουν οι νέοι χειριστές σε πραγματικό εξοπλισμό και αντιμετωπίζουν αυτά τα λάθη ως ανατροφοδότηση σχεδιασμού και όχι ως σφάλμα χρήστη.
