Τα περισσότερα προϊόντα δεν πετιούνται επειδή σπάνε. Πετώνται επειδή κανείς δεν νοιάζεται πια γι' αυτά. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα σχεδιασμού και δεν έχει καμία σχέση με την επιστήμη των υλικών.
Το χάσμα μεταξύ του ανθεκτικού και του αγαπημένου
Οι μηχανικοί ασχολούνται με τα σημεία αστοχίας. Αντοχή σε εφελκυσμό, κύκλοι κόπωσης, αντοχή στη διάβρωση. Όλα χρήσιμα. Τίποτα από αυτά δεν εξηγεί γιατί μια σπασμένη κεραμική κούπα επιβιώνει είκοσι χρόνια σε ένα ντουλάπι, ενώ μια τέλεια λειτουργική πλαστική κούπα πετιέται μετά από έξι μήνες.
Μια μελέτη σε Ευρωπαίους καταναλωτές διαπίστωσε ότι το 42% των απορριφθέντων διαρκών προϊόντων λειτουργούσαν κανονικά όταν πετάχτηκαν. Δεν ήταν σπασμένα. Δεν ήταν φθαρμένα. Απλώς ήταν ανεπιθύμητα. Μπορείτε να διαβάσετε την πλήρη ανάλυση στο International Journal of Design. Αυτός ο αριθμός θα πρέπει να ανησυχεί όποιον σχεδιάζει φυσικά προϊόντα αυτή τη στιγμή.
Το συμπέρασμα είναι απλό. Η φυσική ανθεκτικότητα και η ψυχολογική ανθεκτικότητα είναι δύο διαφορετικά προβλήματα σχεδιασμού και οι περισσότερες ομάδες προϊόντων επιλύουν μόνο το ένα από αυτά.
Τι κάνει ένα αντικείμενο κολλώδες
Τα αντικείμενα που διατηρούμε συνήθως έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Κανένα από αυτά δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Είναι δομικές αποφάσεις που λαμβάνονται νωρίς στη διαδικασία σχεδιασμού.
- Υλική ειλικρίνεια. Μασίφ ξύλο, πραγματικό μέταλλο, ορείχαλκος χωρίς λάκα. Υλικά που γερνούν ορατά αντί να φθείρονται αόρατα.
- Επισκευάσιμη κατασκευή. Βίδες αντί για κόλλα. Ανταλλακτικά μέρη αντί για σφραγισμένες μονάδες.
- Ένα ορατό σήμα του κατασκευαστή. Μια υπογραφή, μια σφραγίδα, ένας αριθμός παρτίδας. Κάτι που συνδέει το αντικείμενο με ένα άτομο ή μια διαδικασία.
- Ανοχή στη φθορά. Επιφάνειες που φαίνονται καλύτερα γρατσουνισμένες παρά άθικτες. Η πατίνα ως χαρακτηριστικό, όχι ως ελάττωμα.
- Εξατομίκευση ενσωματωμένη στη φόρμα. Προσαρμοσμένη χάραξη, αρχικά, μια πινακίδα ονόματος. Κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με μια ίδια μονάδα από ένα ράφι.
Αυτό το τελευταίο σημείο έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι νομίζουν οι άνθρωποι. Η εξατομίκευση αλλάζει τη σχέση ιδιοκτησίας. Ένα γενικό αντικείμενο είναι εξ ορισμού αντικαταστάσιμο. Ένα εξατομικευμένο όχι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι κατηγορίες προϊόντων μικρής παρτίδας, όπως τα περίπλοκα προσαρμοσμένα σουβέρ , τείνουν να διαρκούν περισσότερο από τα αντίστοιχα μαζικής παραγωγής κατά χρόνια, μερικές φορές δεκαετίες. Η προσαρμογή δεν είναι αισθητική. Είναι αυτό που καθιστά το αντικείμενο μη ανταλλάξιμο στο μυαλό του ιδιοκτήτη.
Το συμβιβασμό στον κατασκευαστικό κλάδο που κανείς δεν θέλει να συζητήσει
Εδώ είναι η ένταση. Η εξατομίκευση και η παραγωγή σε μικρές παρτίδες κοστίζουν περισσότερο ανά μονάδα. Η χύτευση με έγχυση σε μεγάλη κλίμακα είναι φθηνή επειδή κάθε μονάδα είναι ίδια. Τη στιγμή που εισάγετε χάραξη, χειροποίητο φινίρισμα ή παραλλαγή κατά παραγγελία, τα οικονομικά της μονάδας σας αλλάζουν.
Οι περισσότερες εταιρείες το λύνουν αυτό επιλέγοντας μία μόνο μέθοδο. Μαζική παραγωγή, χαμηλό περιθώριο κέρδους, μεγάλος όγκος, υψηλό ποσοστό απόρριψης. Ή παραγωγή σε μικρές παρτίδες, υψηλότερο περιθώριο κέρδους, χαμηλότερος όγκος, χαμηλός ρυθμός απόρριψης. Λίγα προϊόντα πετυχαίνουν προσπαθώντας να καλύψουν και τα δύο.
Οι σχεδιαστές που κατανοούν αυτόν τον συμβιβασμό κάνουν συνειδητά τον σχεδιασμό. Επιλέγουν μια βασική φόρμα που μπορεί να παραχθεί αποτελεσματικά και στη συνέχεια δημιουργούν ένα επίπεδο προσαρμογής από πάνω της. Ένα βασικό σχήμα παραμένει σταθερό σε όλη τη διάρκεια μιας παραγωγής. Η χάραξη, το φινίρισμα, η έμφαση στο υλικό αλλάζουν ανά παραγγελία. Αυτό διατηρεί χαμηλό το κόστος εργαλείων, δίνοντας παράλληλα σε κάθε μονάδα έναν λόγο να διατηρείται.
Βάρος, Υφή και Αισθήσεις για τις οποίες Κανείς δεν Μιλάει
Το βάρος είναι ένα σημάδι που δεν χρησιμοποιείται επαρκώς. Τα βαρύτερα αντικείμενα, σε λογικά πλαίσια, θεωρούνται πιο ουσιαστικά και πιο πολύτιμα, ακόμη και όταν η διαφορά κόστους υλικών είναι μικρή. Ένα ατσάλινο ανοιχτήρι μπουκαλιών έχει διαφορετική αίσθηση στο χέρι από ένα αλουμινένιο ίδιο σχήμα, ακόμα κι αν και τα δύο λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο.
Η υφή κάνει παρόμοια δουλειά. Μηχανικά κατεργασμένες ραβδώσεις , ματ ανοδιωμένο φινίρισμα, χειροποίητη λείανση στις άκρες. Αυτές οι λεπτομέρειες κοστίζουν πολύ λίγο στην παραγωγή, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που γίνεται αντιληπτό ένα αντικείμενο κάθε φορά που το πιάνουμε. Η επανάληψη της αφής είναι το σημείο όπου σχηματίζεται στην πραγματικότητα η προσκόλληση. Όχι η πρώτη εντύπωση. Η πεντακοσιαία.
Σχεδιάζοντας για τη Μακρά Μεσαία Περιοχή
Οι περισσότερες δοκιμές προϊόντων πραγματοποιούνται σε δύο στάδια: την πρώτη χρήση και την αστοχία. Η μακρά και μέση φάση, τα χρόνια που ένα αντικείμενο βρίσκεται σε καθημερινή εναλλαγή, σχεδόν δεν λαμβάνει καμία προσοχή στο σχεδιασμό. Αυτό είναι λάθος.
Τα αντικείμενα που επιβιώνουν από το μακρύ και μεσαίο μέρος συνήθως κάνουν καλά τρία πράγματα. Παραμένουν εύκολα στο καθάρισμα. Δεν απαιτούν ειδική αποθήκευση. Εξακολουθούν να φαίνονται σκόπιμα μετά από ορατή φθορά. Αν παραλείψετε οποιοδήποτε από αυτά, ένα αντικείμενο θα παρασυρθεί προς το πίσω μέρος ενός συρταριού και στη συνέχεια προς τη στοίβα δωρεών.
Η Σύνοψη του Πραγματικού Σχεδιασμού
Αν σχεδιάζετε ένα φυσικό προϊόν που προορίζεται να διαρκέσει, μην ξεκινήσετε με τον κατάλογο των υλικών. Ξεκινήστε με μια πιο δύσκολη ερώτηση: τι θα έκανε κάποιον να νιώσει άσχημα αν το πετούσε; Απαντήστε σε αυτήν με ειλικρίνεια και οι επιλογές υλικών, η μέθοδος κατασκευής και η στρατηγική εξατομίκευσης τείνουν να ακολουθούν από μόνα τους.
